Przejdź do strony głównej
Facebook
Nasz profil na facebook'u
Kontakt
Kontakt z nami

Biuro Podróży Ruda Śląska
32 244 56 30

 

 

biuro@family-travel.pl

 

ul. Katowicka 26

Ruda Śląska

C.H. Kaufland

Tweet​​​​​Udostępnij na FB​​​​​


Ciekawostki z kraju o niezliczonych obliczach – Turcji.

 

Większość z nas uważa, że ojczyzną tulipanów jest Holandia. Tymczasem tulipan wywodzi się z Turcji, gdzie sułtan Ahmed III, panujący na początku XVIII wieku przeszedł do historii dzięki właśnie tym kwiatom.

 

W jego ogrodach stanowiły one największą ozdobę, a jego rządy znane są do dzisiaj pod nazwą Wieku Tulipanów. Sama nazwa pochodzi od tureckiego słowa tulbent co oznacza turban. Pisownia słowa tulipan po arabsku przypomina słowo Allah. Turcy wierzyli, że kwiat ma boską siłę. Poza tym kwiaty te to bardzo popularny motyw spotykany w Turcji między innymi w ceramice, meczetach, a nawet w imionach dzieci.

 

Tulipany

 

Oko proroka to symbol, przeważnie granatowo - biały w kształcie oka o różnych rozmiarach. Znajdujący się nad wejściem do większości domów czy namiotów kurdyjskich. Noszony także na szyi jako wisiorek. Służy przed „złym spojrzeniem. Symbolizuje oko Opatrzności Bożej i chroni przed tzw. „złym okiem”, zawiścią, zazdrością, nieszczęściem, zaś złe życzenia odbija od osoby posiadającej ten wisior i odsyła z powrotem do ich nadawcy. Dawniej często używany był do ochrony dzieci i osób zmuszonych do kontaktów z nieżyczliwymi ludźmi, np. z konkurencją w sprawach zawodowych. Oko proroka powinno być nam podarowane – w przeciwnym razie nie spełnia swojej roli :)

 

Oko Proroka

 

W wielu hotelach tureckich na suficie można znaleźć czarną strzałkę i napis „KIBLE”. W ten sposób wskazują wiernym kierunek MEKKI (muzułmanie modlą się zawsze zwróceni w tym kierunku).

 

Turecki harem. Wbrew pokutującym stereotypom harem rzadko bywał miejscem nieskrępowanych uciech cielesnych i rozpasania, a kontakty z nałożnicami były starannie planowane. Kierując się listą przygotowaną przez jedną z oficjalnych żon, władca wskazywał czarnoskóremu przełożonemu eunuchów wybraną dziewczynę, którą następnie kąpano, skrapiano perfumami, ubierano i przekazywano jej prezent. Jeśli nie cieszyła się szczególną przychylnością, sułtan sam przybywał do jej komnaty (tylko wybrańcy dostępowali zaszczytu przebywania w sułtańskich pokojach), gdzie ustalano dzień i godzinę spotkania. Gdy dziewczyna zachodziła w ciążę, zapisywano to, i jeśli urodził się chłopiec, matka otrzymywała tytuł - haseki kadm. Niektórzy sułtani nie wykazywali zainteresowania kobietami, a nawet byli do nich wrogo nastawieni. Osman II nosił podobno podkute buty -ich stukanie miało ostrzegać kobiety, by schodziły mu z drogi.

 

harem

 

Tureckie yağlı güreş (zawody zapaśników nasmarowanych oliwą) to widowiskowy sport letni. Początkowo miał tylko pomagać żołnierzom w rozwijaniu tężyzny fizycznej. Tradycja zawodów sięga podobno 1360r., kiedy to Sulejman Pasza zwołał 40 swych najdzielniejszych wojowników, by stanęli do zapasów ku chwale a Allaha i sułtana. O świcie następnego dnia na placu boju zostało już tylko dwóch rywali, walczących tak zapamiętale, że padli z wycieńczenia.

 

W miejscu gdzie ponieśli śmierć, wypłynął strumień. Do dziś tradycyjne zapasy są rozgrywane w Kirpinar (40 źródeł), mieście w pobliżu Endirne. Podstawowe zasady tego sportu zmieniły się. Większość współczesnych zapaśników to wiejscy chłopcy marzący o szybkiej karierze i zdobyciu fortuny. Co roku mniej więcej tysiąc lśniących od oliwy zapaśników maszeruje w paradzie przy dźwiękach cygańskiej muzyki. Rywalizują ze sobą w kilku klasach: chłopcy, mężczyźni średniego, wysokiego i bardzo wysokiego wzrostu (mistrzowska klasa Pehlivan). Turcy robią zakłady, wygwizdują nudne pojedynki, są bezlitośni dla słabych zawodników z klasy mistrzowskiej.

 

Sędziowie kontrolują jedynie nieprzepisowe chwyty i ogłaszają zwycięzca sportowca, którego przeciwnik dotknie łokciem podłoża lub upadnie. Pojedynek trwa mniej więcej pół godziny, niektórzy jednak walczą nawet do 3 godzin. Turniej kończy wyłonienie zwycięzcy.

 

Zawody

 

Co roku od maja do października samice ogromnych żółwi morskich (Caretta caretta), o wadze przekraczającej często 100 kg, wylegają na tureckie plaże. Na lądzie wykopują w piasku doły, w których składają do stu jaj. Po dwóch miesiącach, nocą, z około trzech czwartych z nich zaczynają wylęgać się młode. Wykluwanie się z przysypanej piaskiem skorupki może trwać kilka dni, a gdy żółw wyjdzie na powierzchnię, instynktownie kieruje się w stronę wody – prawdopodobnie to odbicie światła księżyca wskazuje mu drogę. Światła przybrzeżnych ośrodków turystycznych, dezorientujące małe żółwiki, są jednym z największych zagrożeń dla tego gatunku. Innymi (oprócz drapieżników, ryb i mew) są torby plastikowe (żółwie biorą je za meduzy i duszą się, usiłując je zjeść) oraz plamy ropy na wodzie. Na kilku plażach, gdzie wylęgają się żółwie (np. Dalyan i Patara), utworzono rezerwaty – jaja są objęte ochroną, a dostęp do miejsc lęgowych jest starannie nadzorowany.

 

Żółw

 

Święty Mikołaj urodził się w Patarze ok.300 r. Został biskupem Myry, gdzie później umarł. Był bardzo zaangażowany w działalność Kościoła, brał też udział w soborze nicejskim w 325 r. Słynął z wielkiej dobroci i licznych cudów, a dzięki legendom kojarzony jest przede wszystkim z grudniowymi prezentami. Podobno którejś nocy podrzucił trzy worki złotych monet w domu kupca, który stracił majątek. Zapewniał też posag ubogim dziewczętom, wrzucając pieniądze przez kominy ich domów, a jednym z cudów, jakich był sprawcą, było przywrócenie życia trzem chłopcom, których zabił miejscowy rzeźnik. Przewodnicy chętnie pokazują grób Mikołaja, chociaż nie spoczywają już tam szczątki świętego – w 1087 r wywieziono je do Bari we Włoszech, gdzie specjalnie dla nich wzniesiono bazylikę San Nicola.

 

Tureckie dania główne to przede wszystkim mięsa. Lubiany jest tu zarówno drób, jak i baranina. Bez względu jednak na rodzaj mięsa są one zazwyczaj podawane z rusztu bądź grilla. Najsłynniejszym daniem jest jednak oczywiście kebab. Można go traktować jako pewien typ fast foodu, ale można również stworzyć z niego prawdziwie wykwintne danie. Bo kebab to nie tylko mięso i surówki w dużej bułce! Turcy przyrządzają go na wiele sposobów. Zawsze używają jednak do tego baraniny bądź drobiu. Ale kebaby różnią się między sobą nie tylko rodzajem mięsa, ale także na przykład sosem. Tu mieszkańcy Turcji wykazują się szczególną pomysłowością i serwują danie nie tylko ze zwykłym sosem czosnkowym czy pomidorowym, ale również z doskonałymi jogurtowymi dipami, wymyślając przy tym nierzadko zadziwiające połączenia, jak na przykład pomidory z miętą czy orzechy z czosnkiem.

 

Kebab

 

Każdy zna legendarną sentencję wypowiedzianą przez Juliusza Cezara: „Veni, vidi, vici” („Przybyłem, zobaczyłem, zwyciężyłem”). Cezar wymówił te słynne słowa właśnie w Turcji, podbijając Pontus – starożytne królestwo położone nad brzegiem Morza Czarnego.

 

Wbrew powszechnej opinii to nie kawa po turecku jest głównym, narodowym napojem Turków – tylko herbata czyli çayı .Herbatę pija się w Turcji w zasadzie cały czas – od rana do wieczora, w małych charakterystycznych szklaneczkach o kształcie tulipana.

 

Herbata uprawiana jest na południowo wschodnim wybrzeżu Morza Czarnego w rejonie Rize. Sposób przygotowania herbaty:

 

Do przygotowania herbaty potrzebne są dwa imbryki (tureckie dwupoziomowe naczynie zwane demli) jeden mniejszy drugi większy. Do mniejszego imbryka wsypuje się liście herbaty, do drugiego wlewamy wodę. Mniejsze naczynie stawia sie na tym większym, który jest podgrzewany. Kiedy woda zaczyna wrzeć, zalewa się liście herbaty w mniejszym naczyniu, uzupełnia ubytek wody w dolnym czajniku i jeszcze raz zagotowuje się wodę. Do szklanki wlewa się do połowy napar z górnego naczynia, następnie szklankę uzupełnia się wodą z naczynia dolnego. Herbatę podaje się najczęściej z dwoma kostkami cukru, tzw. şekerli .W Turcji również bardzo popularną jest herbata jabłkowa czyli elma çayı. Tradycyjna herbata jabłkowa to po prostu suszone jabłka w małych kawałkach zalane

 

Herbata

 

wrzątkiem. Smak w zasadzie taki sam jak kompotu jabłkowego.

 

Polonezkoy - polska wieś w Turcji.Jest tablica poświęcona Mickiewiczowi, hotel o nazwie Polka, a na zakupy chodzi się tam do marketu Polonez - nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że wszystkie te miejsca znajdują się w małej wsi pod Stambułem.

Historyczna wieś Polonezkoy (Adampol), która została założona dla i przez Polaków, znajduje się po azjatyckiej części Bosforu. Na niewielkim pagórkowatym obszarze porośniętym drzewami rozsiane są domki mieszkańców; jest kościół katolicki, a także cmentarz, na którym przeważają tablice z polskimi nazwiskami.

 

Co to jest łaźnia turecka (hammam)? Łaźnie publiczne były używane w czasach rzymskich i bizantyjskich, ale jak sugeruje sama nazwa “łaźnia turecka”, łaźnia publiczna odgrywała także znaczącą rolę w kulturze osmańskiej. W czasach kiedy pojęcie czystości było jeszcze obce w Europie, Turcy z uwagi na wymóg czystości narzucony przez islam, byli bardziej wymagający w tej kwestii. W czasach imperium budowane były niezliczone łaźnie w typowym dla Osmanów stylu architektonicznym. Niestety, do dnia dzisiejszego nie przetrwało ich wiele. Cağaloğlu Hamami i Çemberlitaş Hamami, znajdujące się w Stambule, stanowią atrakcje turystyczne. Klasyczna łaźnia zwykle składała się z trzech części: przebieralni, pomieszczenia gorącego i pomieszczenia zimnego. Po wejściu do łaźni i zmianie odzieży na peştamal lub ręcznik, przechodzimy do göbek taşi, ogromnej ogrzewanej skały, gdzie pocimy się i jesteśmy masowani oraz wycierani przez osobę z obsługi. Jeżeli temperatura jest za wysoka, można przejść do zimniejszego pomieszczenia. Ta metoda korzystania z łaźni jest najbardziej odświeżająca.

 

Łaźnia Turecka

 

Turcja dostarcza 70% orzechów laskowych na świecie; orzech w twojej czekoladzie najprawdopodobniej był uprawiany w Turcji.

 

Kot z Jeziora Wan. Ta rasa pochodzi z Turcji. Te bardzo przyjazne zwierzęta łatwo odróżnić od innych ich krewnych po wyglądzie i zachowaniu. Wany mają bowiem jasną sierść oraz charakterystyczne oczy: niebieskie, bursztynowe lub dwubarwne. Charakteryzują się też odmienną od innych kotów budową futra, które bardzo szybko wysycha oraz obecnością błony pławnej między palcami łap. Sprawia ona, że koty są doskonałymi pływakami. Nie tylko nie boją się wody, ale wprost ją kochają.

 

Kot

 

Dywany, które wielu podróżnym nieodłącznie kojarzą się z Turcją, pojawiły się na terenie Anatolii w XII wieku. Tradycja tkania dywanów przywędrowała na ziemie Azji Mniejszej wraz z Turkami Seldżuckimi. Dla ludów koczowniczych w tamtych czasach dywan był niezwykle ważnym elementem wyposażenia namiotu. W czasach tradycyjnych dywany służyły nie tylko jako izolacja podłogowa, ale również jako dywaniki modlitewne, portiery przedzielające pomieszczenia, sakwy i sakiewki, poduszki oraz, zwłaszcza te jedwabne, jako elementy dekoracji wnętrz. Wyrobem tureckich dywanów od wieków tradycyjnie zajmują się kobiety, a najczęściej młode dziewczyny, które cieszą się jeszcze dobrym wzrokiem i drobnymi palcami. Kobierce i kilimy stanowiły część posagu panny młodej i pozostawały w rodzinie na zawsze. Cechą charakterystyczną dywanów tureckich, która odróżnia je od wyrobów pochodzenia perskiego, jest podwójny węzeł symetryczny typu Giordi, nazywany smyrneńskim. Sami sprzedawcy często podkreślają tę cechę, zachwalając trwałość oferowanych wyrobów. Ponadto tradycyjne dywany tureckie wyróżniają się żywszą kolorystyką i dłuższym włosiem.

 

Turcja

 



.